Verjaardagscadeautje

Voor mijn verjaardag kreeg ik een apart cadeautje (zie foto), van een man wiens gebit en intelligentie er al net zo slecht aan toe waren als zijn handschrift. Voor mij was het een prachtig cadeau, mooi om te zien dat er eindelijk eens een wet wordt gehandhaafd (al is het een stompzinnige) in dit land van ‘verberg je tranen achter je glimlach’, waar het stukbreken van mooie dromen op de harde werkelijkheid wordt verholpen met nog meer mooie dromen en wetten.

Ik had het denk ik ook over mezelf afgeroepen. Voor mijn thesis had ik bij het gemeentehuis een kopie van de Gemeentelijke Milieuwet opgehaald. Die stond vol met juweeltjes, zoals bijvoorbeeld artikel F, de ‘pee and piss in public places ban’. Dan had je allemaal verboden op het vervuilen van de lucht met uitlaatgassen en open vuur, het op straat werpen van plastic, verpakkingen, sigarettenpeuken en al het andere afval, kortom, het boekwerkje was een soort beschrijving van wat je allemaal tegenkomt in Claveria. Het mooiste vond ik wel het verbod op het uitdelen van plastic zakjes bij het verkopen van goederen, op straffe van 1000 tot 2500 pesos boete. Eén van de meest uitdagende sporten van Snooch en mij hier is namelijk dingen proberen te kopen zonder er een plastic zakje bij te krijgen. Met uitleggen dat je geen plastic zakje nodig hebt (omdat je die tube tandpasta ook wel gewoon zo kunt vasthouden, die vijftig meter die je naar huis moet lopen) krijg je het Filippijnse winkelpersoneel niet gek. Na een tactisch geplaatst begrijpend knikje wordt je tandpasta in een onbewaakt ogenblik toch snel in een miniscuul plastic zakje gestopt en met een overwinningsgrijns aan je meegegeven.

Maar nu had ik dus een nieuw wapen ontdekt: de Wet. Dus tijdens het kopen van vier zakjes oploskoffie paste ik dit meteen toe: “Wist u, mevrouw, dat u een boete kunt krijgen van 1000 tot 2500 pesos als u mij een plastic zakje geeft?” Met een verveelde en gespeeld onbegrijpende blik kijkt de vrouw me aan. Wacht jij maar, americano, jouw tijd komt nog wel. Ik stop de zakjes koffie in mijn broekzak, stap op mijn motor en rij weg. En ja hoor: de Wet blijkt inderdaad geen verlossing te brengen. Een boete van twee euro is mijn straf. Overtreding: One Way.

Vijf minuten later koop ik een brood bij een bakker een stukje verderop. De eeuwig wachtende motormannen roepen me al toe met mijn nieuwe bijnaam: “One way Joe, where you going?”

Update

Van verschillende kanten kregen we al te horen dat de blog al zo lang leeg was, sommigen vreesden zelfs voor ons leven. Het goede nieuws is: we leven nog. Slecht nieuws is er eigenlijk niet. Snooch is op dit moment aan het duiken bij het eilandje Malapasqua, voor de kust van het grotere eiland Cebu, samen met haar twee vriendinnen van Gugma sa Kabataan (waar ze vrijwilligerswerk doet, voor hen die niet weten). Pooch is aan het stressen voor een presentatie die hij vanmiddag om 15.00u moet geven over zijn onderzoek, aan zijn collega’s, allerlei mensen van de universiteit, de gemeente, en de Landcare Foundation, en hopelijk ook nog wat leden van Landcare. Die presentatie is een soort van afsluiting van Pooch’ tijd in Claveria, hoewel hij de komende week nog netjes op kantoor aan zijn verslag zit te werken en wat laatste interviews doet. Thelma heeft inmiddels 138 enquêtes afgewerkt en is as we blog bezig met het herstellen van wat foutjes in ongeveer 40 daarvan. Het uiteindelijke verslag gaat in Nederland geschreven worden, en is precies een maand voor Sinterklaas af. Bij deze is iedereen uitgenodigd voor de buluitreiking op 26 november (niet 18 zoals sommige mensen misschien zijn wijsgemaakt).

Afscheid dus. Volgende week vrijdag is afscheidsfeestje in Cagayan de Oro, voor zowel mensen uit Claveria als mensen van Gugma. Hebben we er zin in? Ja, best wel. We hebben een prachtige tijd gehad hier, altijd omringt door vriendelijke mensen, een mooi klimaatje (in Claveria dan), en vrij veel geluk wat betreft onze bezigheden. Een ervaring die ons weer een klein beetje wijzer heeft gemaakt. Maar het blijft anders, vreemd, niet onze wereld. Dat is toch juist het leuke? Ja, maar niet altijd. Een kop warme chocolademelk drinken, pepernoten eten en onder een donzen dekbed slapen, dat is waar je op een gegeven moment naar gaat verlangen. De kou in je gezicht en de onmiddelijke aandrang te urineren als je een warme kroeg uitstapt. Bij vrienden lunchen (Brood! Hagelslag! Kaas! Zelfgebouwde broodjes gezond!) en de hele middag blijven hangen en leuteren over niks, terwijl het buiten hondenweer is. Denken aan ‘de naaimachine naait en de nietmachine niet’ en dan beseffen dat je omringt word door mensen die precies begrijpen hoe grappig en stompzinnig dat tegelijk is. Niet meer het gevoel hebben dat je vrienden juist zo ver weg lijken als je ze een mailtje typt. Als je zo lang weg bent krijg je zelfs zin in een kerstkransje.

Kortom, tijd om naar huis te gaan. Niet omdat het hier niet leuk was – integendeel, het was hier wel leuk. Maar omdat het daar, bij jullie in Nederland, ook zo leuk is. Ondanks Wilders and his allies, aan wie alle heb-uw-vijanden-lief-liefde toekomt.

11 Oktober zijn we er weer, en we overnachten dan eerst een tijd in Hotel Chico Mendes. Daarna? Wie het weet moet zijn vinger opsteken.

Foto's

Bekijk hier een paar foto's van onze vakantie met Piet en Anneke!