Meester der Wetenschap

Hoezeer het mijn hart ook verscheurt de kans te missen een paar mooie anekdotes op te dissen, zal ik deze keer eens een poging doen zo droog en saai mogelijk te vertellen waar ik mee bezig ben in mijn afstudeeronderzoek. In theorie is dat immers de reden (of misschien beter, de oorzaak) dat wij hier zijn en zijn de meeste gebeurtenissen en personen die op deze blog langs wandelen slechts bijzaak. Laten we elkaar vooral in de waan laten dat die dingen waar je het meeste tijd aan besteed ook de belangrijkste zijn.

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het maken van een enquête. Prachtig. Ik maak gebruik van een bestaande enquête, die ik alleen wat heb ingekort en aangepast aan de lokale situatie. Door middel van die enquête probeer ik er achter te komen of de reden dat sommige Landcare-groepen (zie een van de vorige blogs) blijven voortbestaan en andere niet, verklaard kan worden door de hoeveelheid ‘sociaal kapitaal’ waar de leden van zo’n groep over beschikken. Sociaal kapitaal dat wat mensen in staat stelt samen te werken: het hebben van goede relaties met de juiste mensen, onderling vertrouwen, toegang tot informatie en communicatiemiddelen, et cetera.

Het eindproduct moet in het Visaya zijn, de grootste taal in de Filippijnen. Mocht je nu, lieve lezer, denken dat dat dan ook de nationale taal is, helaas, dan heb je het mis. De nationale taal is Tagalog, uitverkoren om de simpele reden dat in de tijd dat ‘s lands machtigen besloten de Filippijnen te verenigen door een nationale taal te adopteren, de president afkomstig was uit een gebied waar ze Tagalog spreken. Het is een beetje alsof je in Nederland Fries de nationale taal maakt omdat de premier toevallig een Fries is. Op school is alles in het Engels of in het Tagalog, zodat de meeste Filipino’s nooit hun moedertaal echt goed leren spreken, laat staan schrijven. Heel treurig allemaal. Maar laat ik mezelf in acht nemen hier, ik ben alweer enorm afgedwaald.

Omdat ik zelf maar drie woorden Visaya spreek, doet mijn assistent Thelma (die behalve in haar kunde van het Engels, goud waard is in allerlei opzichten) de vertaling van Engels naar Visaya. Ze schrijft de vertaling op papier en ik typ dat dan weer over. Dat moet je echt eens doen, je lacht je dood. Een hele lap tekst overtypen in een taal waar je geen snars van begrijpt. De enquête zelf wordt volledig door Thelma afgenomen, te beginnen volgende week, omdat mijn aanwezigheid weinig toegevoegde waarde heeft zonder kennis van de taal. Kortom, ik download een enquête, schrap wat vragen, laat hem door iemand anders laten vertalen en afnemen, schrijf er een rapportje over en ik word Meester der Wetenschap. Makkelijk zat.

Doordat ik er in de planning niet bij stil had gestaan dat ik zelf niet zoveel tijd kwijt ben aan het afnemen van de enquêtes, heb ik nu ineens zeven weken extra tijd. Af en toe zal ik met Thelma meegaan om te kijken hoe het allemaal loopt en om nog wat meer mee te krijgen van het platteland van Mindanao, oftewel mijn buikje rond te eten aan allerlei te gek fruit dat vers voor je uit de bomen wordt gehakt met een machete. Nog steeds houd ik dan veel tijd over, waarin ik alvast mijn verslag ga schrijven. Dat zou tot het onvoorstelbare resultaat kunnen leiden dat ik voor de deadline klaar ben. De resterende tijd kan ik dan eventueel vullen met het schrijven van een wetenschappelijk artikel, om mijn moeder een plezier te doen.