Meeeup... klinkt er op het moment dat Snooch een motorilla inhaalt. In de Filippijnen hoef je nooit in je spiegels te kijken, want er is een al dan niet ongeschreven regel dat je op het moment van inhalen altijd je toeter gebruikt. Je kan dus precies horen wat er achter je allemaal gebeurt. Toch keek Snooch menigmaal in haar spiegels, aan de ene kant omdat ze het zo leuk vond om de wereld eens achteruit te bekijken, aan de andere kant omdat het toch iets veiliger voelt. Bovenstaand verhaal speelt zich af in Camiguin, een tropisch eiland met de meeste vulkanen per vierkante kilometer van de wereld. Snooch en Pooch hebben hier hun weekend doorgebracht en hadden daarom voor het gemak een motortje gehuurd. Motortje, omdat hij met zijn 125 cc niet veel meer is dan een flinke schakelbrommer. De wegen op Camiguin zijn niet al te druk en het weekend was dus een uitgelezen kans voor Pooch en Snooch om hun moterskills te upgraden. Waar Snooch haar skills uitbreidde door gewoon op de weg te rijden, deed Pooch dit ergens op een verdwaald steil zandweggetje vol kuilen en stenen. Het was deze zandweg waarop het verhaal verder zal gaan.
Er heilig van overtuigd dat de zandweg vanzelf een keer zou uitkomen op de ringweg rondom het eiland, stortten we ons steeds dieper in het avontuur van het steeds smaller en gevaarlijker wordende pad. Snooch had allerlei nachtmerrieachtige fantasieën, zoals die van een lege benzinetank (wat niet zo raar was, want het metertje wees dit ook bijna aan) en die van uitgedroogde kelen door gebrek aan water (wat ook niet zo raar was, want we hadden nog maar een kwart fles). En net toen Snooch de moed dreigde op te geven, was daar het punt waar de motor niet meer verder kon. Voor ons liep het pad wel door, maar het was volgestroomd met een laag water van ongeveer 20 cm. OK, toegegeven, als het echt moest had het wel gekund, maar al snel was de aandacht van Pooch en Snooch afgeleid van het ondergelopen pad en waren hun blikken naar boven gericht. Boven was het paradijs... Er waren naakte mensen met bladeren voor hun edele delen, er waren palmbomen, prachtige tropische planten, een rivier, een zwembad en een winkeltje waar ze Coca Cola verkochten.
Hoe erg is verdwalen nog, als je uitkomt op een dergelijke plek, een plaats waar je al je zorgen van je af kunt laten glijden. Waar je verkoeling kunt zoeken voor je warme huid in het water en voor je verdroogde innerlijk door de cola. Na hier genoten te hebben konden Snooch en Pooch de reis terug (het pad bleek nooit terug te komen op grote weg die het eiland omcirkelde) weer met hernieuwde energie en boordevol moed hervatten. Ze haalden zelfs het begin van het pad zonder dat de benzine opraakte.
2 opmerkingen:
Mooie foto's! Mooi verhaal ook. Hoe is het politiek klimaat daar? Vraagt iedereen. En hebben jullie last van eventuele onrust in het land?
Gr,
Friek.
Er zijn net verkiezingen geweest, en die zijn vrij goed verlopen. Ze waren voor het eerst elektronisch, waardoor het stemmen tellen een heel stuk sneller ging. Natuurlijk waren er wel de gebruikelijke 'onregelmatigheden' (kan dat samen?), zoals het kopen van stemmen enzo. In Zuid-West Mindanao (waar een stel militante moslims de boel onveilig maakt) zijn de verkiezingen in een aantal districten niet door gegaan, maar voor de rest ging het goed. De politiek werkt hier totaal anders dan in Nederland, wat wordt geillustreerd door de verkiezingsposters: een foto van iemand met de naam en de functie waar hij/zij verkiesbaar voor is. Met andere woorden: het gaat alleen om de persoon (en vooral om de achternamen). Ideologie of politieke stroming speelt eigenlijk nauwelijks een rol; als een politieke familie (want die regeren de boel hier) het opportuun acht, draaien ze hun hand er niet voor om om van partij te switchen, of verschillende familieleden bij verschillende partijen in te delen. Stemmen krijg je vooral door een goeie 'padrino'(letterlijk: peetvader) te zijn voor je kiezers. Dat betekent dus dat je als je bent verkozen, zoveel mogelijk gunsten toewijst aan die mensen en districten waar ze op jou hebben gestemd. Dat gaat zelfs zover dat, toen ik in een interview vroeg of de deelgemeente dacht een bepaald plan gedaan te kunnen krijgen, ze gewoon zeiden: 'nee, dat gaat niet lukken. Onze voorzitter is van een andere partij dan de burgemeester. Daar gaat het om, niet of het gunstig is voor de gemeenschap. Erg jammer. Ander voorbeeld was een kerncentrale die de dictatoriale Marcos was begonnen te bouwen. Toen hij was afgezet, stopten zijn opvolgers direct het project. Want het was een Marcos-project. Met als gevolg dat er nu een steeds groter wordende energiecrisis is...
Een reactie posten